آهنگ حمیدرضا مجد زمانه ی من

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── آخر تر از زمانه ی من نیست دوره ای! تا وا کنم به خواب عمیقم دو بالها… بر مترویی سوار شده ایم که عاقبت مقصد نداره ایم و همه بی خیالها… ما اینچنین جوانی خود پیر کرده ایم! اینجا که زود می‌گذرد بر نهالها… این شهر ازدیاد کسانی که سوختند… شهری که ساخت روی خودش آشغالها باغات ما کجاست؟ چه شد آب زنده رود؟ بر چهره ی نگار که انداخت خالها ها؟ ای بی خبر برای چه ماندی تو منتظر؟ تا کی خوری فریب چنین نا زلال ها! ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───