آهنگ آرش فرخزاد شب بود بیابان بود زمستان بود

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── شب بود بیابان بود زمستان بود… یارم در آغوشم هراسان بود! از سردی افسرده و بی جان بود… در فکر من سیمین بر خوشگل! از جسم و جان خود بودم غافل… میکوشیدم بهرش از جان و دل… میبردمش با خود سوی منزل! گیسویش از باد و باران گشته آشفته… بر سر هر تار مویش یک پری خفته… زیر پاهایش هزاران دل شکفته! طی شد راه دشوار… آخر بر من و یار! بوسه گرمی به او دادم… بردم همه رنج و غم از یادم! ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───