آهنگ جواد پورقاسم روزگاران سیاه

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── روزگاران سیاه روزها ابری و تار! چنان شبهایی بی ماه، تباه… قاصدک در زنجیر… چشم‌ها پرده‌نشین پشتِ دیوارۀ اشک! کاسۀ چشم تهی از لبخند… همگی پژمرده، یک به یک افسرده… و نه رغبت که پرنده بال خود بگشاید! روزگاران سیاه روزها ابری و تار… چنان شبهایی بی ماه، تباه! ناگهان مرغکی از کنج قفس می‌خواند… ابر خون بارد و خورشید پسش می‌راند… و زمین از خون‌ها دامن دامن گل می‌رویاند گل امید یأس را می‌راند… طفلک غمزده‌ای می‌گوید! من دگر می‌خندم… با امیدی که مرا می‌پاید! ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───