آهنگ ماما کشتمش

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── دست از تلاش ورنداشتم، کردم حراج هرچی داشتم. خواستن ازم بگیرن هرچی ساختمو، نابود کرد اتمسفر تاج منو. بابا، یادته چقد بحث می‌کردم؟ هنوز دلت خوشه که یه‌روزی برمی‌گردم. سنت‌ها منو از هرچی منع می‌کردن، آرام‌بخشا مردمکامو تنگ می‌کردن. دیو شدم، گوش کردم به حرفای مامانی، دیدمو روشن کردم تو شبای تاریک. دلخوشیم پست معلمم، فقط وقتی عشقو بفهمی، سرمایه داری. از مدرسه برام مونده خاطرات بد، اون روزا سخت شدم، منم شاعرانه‌تر. از دوست‌دخترم بودم عاشقانه‌تر، بهم خیانت کرد، دیدن همه‌جای شهر. تهش کشو ترجیح دادن، همه‌جای شر، ولی شر و ترجیح دادم من به‌جای کش. از کردن اعتماد، خوردم ضربه‌های بد، نیت خوب نشونم داد صحنه‌های بد. کلی آرزوی خوب کردم، نحس شدش، صبرم کمه، کینه‌هامو بیا نقد کنش. برام درینکی نریز که کمه الکلش، چون شدم فوق‌ستاره، من سریع جنگ شدش. مامان، تو رو نمی‌بینم، تو رو نفس می‌کشم، از بد آزادی خوندم، واسم قفس می‌کشن. کردم رپ، ولی نبود هدفم فقط دیده شم، فنام می‌گن هم‌چیو گفتی، من از چی بگم؟ شدم مهاجر تو کوچه‌های سرد لندن، خستم از هرچی کلاب شنبه رفتن. من شعر شدم تا برام رپ شه پرونده، نه یکی، دوتا، سه‌تا؛ بلکه بدتر. به خودم می‌گم: چیت کم بود، مردک احمق؟ چقد قلبمو شکوندن، چقد قلب شکستم. می‌موندم دکتر، کلی خرج کمتر، تهش یه زندگی شاد با یه کش کمتر. می‌خوای بگی بدم، ولی هیچ‌وقت پشیمون نمی‌شم. هرکاری کردم درست بود، هزیون نمی‌گم، من با همتون فرق دارم. شبیهتون نمی‌شم، همشو گرفتی خلوص، قلبم مونده پیشم فقط. مامان، خودم زدم، کشتمش، یه اسلحه رو سرشو، بعدم خون چکید رو فرشت ساری. ماما، بازم اون اولش، خودم همچیو به باد دادم، نرسیدیم به تش آخر. ماما، بهم قول بده، اگه برنگشتم، فردا رو پیشت زندگی کن مثل همیشه، نگا نکن پشت سرت. اینو گفتی بهم لحظه رفتن خیلی غمگینم و شرمندم، ماما. کلید کم میاره بالاخره یه‌جایی آدمو. خواستم بده بره چند بار، ادامه راه رپو، ولی هولم می‌داد جلو، هر بار یه صدایی منو. یادِ دوران سخت طلاق و مهاجرت، واسه رنگ پوستم، زندان توی اتاق حبس. روزا جوینت رو لبم، یادم بره اوضاع بد، ولی تا پلکام می‌رفت، فکرا میاد سراغت، شر. بابام فرهنگی بود، من رفتم تو کار خلاف، گرم‌گرم پکا می‌رفتن، اجاره دراد. رو کف ترازو، سنگین وجدان داشت شبا، اینا رو هول می‌ده پایین، اون روزا رو یادش نیاد. حتی وقتی صفر بودن حسابام، کریپ‌بروم بودم. فرش بودن لباسامو، رو فرم بودم، صورتم با سیلی سرخ بود. یا هنوز بچه‌م، چا خونم ویزیتور بودن، هرچی رفتم جلو، دیدم تهش با خودم طرفم. همچیو دادم بره، حتی دود علفم، قلممو برداشتم و شروع کردم از اول. حالا ورسو می‌ندازم و همه می‌گن ده از ده. می‌نویسم تا که نوک دستام بنفش شن، تا که به‌جای ثانیه‌ها، دشمنا من تلف شن. تا که گنج تو ما، بازم پیدا کنم، استخر شم. رسید ته فیلمم، راضی باشم از نقشم. همکارا از قدیم، همه بهم یه هیتی دادن، منه کخل فکر می‌کردم اینا رفیقامن. ده تا آرتیست تو من، خودم تکی فستیوالم، همینا که می‌بینی و هیچی، فیکی داشم. هرکی می‌شناختم فقط می‌گه: عشقی داشم. اینا هفت‌رنگ، رنگین‌کمون، می‌خوام مشکی باشم. ترجیح می‌دم نباشم تا که این‌شکلی باشم. آره، مامان، ببخش اگه دیر بزرگ شدم، اگه <a href="