آهنگ حسین رضا اسدی گلبانو

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── نه گلی، نه گلبانویی، نه چم مس آهویی گیونه مین و گیونه موری، تو ارا اخنکه خویی گیسلت، گیسلت، گیسلت پاساره باخن چملت، چملت، چملت چی چلچراخن لیسک چلچراخم نمی، زیخ و آخ و داخم نمی شکتی می سا تو ایر کم، لیز و کاخ و باخم نمی باخلت، باخلت، باخلت گله اناره گیژل سرونت هر مری خلیفه ماره ژیرم و ژارم ارا تو، بی پلامارم ارا تو کته مسی چالی چملت، هر پله مارم ارا تو ماته ممینم، تاگه مویئنم، بی ساز و بی دول، وه برژنگلت، چپه می لیوه ته موئم، تاگه مشنوئم، بی قصه کردن، ، وه چم مست، گپه می تش بریقه می، ماوه تمه توز، آگرا منی، کویری درینم گره می روژه مایه ور، هویره مایه سر، اسکه مخنی،، دسمه مه گری خره می دسلت، دسلت ، دسلت اَ گیره مارم ، تا گه بوینه کس و کارم دوس کس و کارم تونی، بو بنیش سه تارم تونی واهفه چترت بچویچن، سوزیه وهارم تونی هم گلی هم گل بانویی، هم چم مس آهویی گیون مین و گیون موری، تو ارا اخنکه خویی؟ ترجمه از زبان لکی تو زیباتر از آنی که به گل توصیفت کنم و یا نامت را گلبانو بگذارم تو زیباتر از چشم های مست آهوانی تو می کشی و زندگی می بخشی! حیرانم که چگونه تو را توصیف نماییم! گیسوانت، شبیه سایه های درهم شاخ و برگ ها هستند که روی دیوار باغی افتاده باشد چشم هایت به روشنی چلچراغ می مانند.. وقتی تو را دارم، پرتو چلچراغ را نمی خواهم و با حضور تو مرا چه نسبتی با غم و آه و ناله است؟ خستگی ام را زیر سایه ی تو از تن به در کنم به داشتن هزار کاخ و قصر و باغ می ارزد. باغ گیسوانت لبریز از گل های نوشکفته است به شکوفه زاران انار می مانند پیچ و تاب سرونت(روسری محلی) مانند پیچ خوردن مارها پر از ابهام است! افسرده و تهیدستم اگر نباشی تنهایی آزارم می دهد و بی پناه می مانم در برکه ی چشمانت منعکس شده ام و پیداست چگونه سراسیمه به دنبال تو هستم مات و مبهوت می مانم وقتی می بینم با مژگانت کف می زنی و دست می کوبی بدون این که صدای سرنا و کوبش طبلی در بین باشد دیوانه ام می کنی وقتی که می بینم بدون حرف زدن با نگاهت هزاران قصه را روایت می کنی. رعد و برق می زند. گرد و غباری فضا را هاشور می زند وقتی که خرامان می آیی و وجودم را به آتش می کشانی و کوره ی داغ هایم را شعله ور می کنی روز، پا پیش می گذارد، آفتاب، خودی نشان می دهد‌ وقتی که لبخند می زنی و دستم را به مهر می فشاری و دور خودت می چرخانی ام و این لحظه ی باشکوه رقم می خورد که دست هایمان در هم قفل می شود و تمام زندگی ام به جریان می افتد دوست من و همه ی پشت و پناه تو هستی بیا درنگی نما که آرامش در من ساکن شود توفان گیسوانت را رها کن، که از سبزینه های بهاری زیباتری ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───