آهنگ شهریار وقف رحمانی قصه ی گلدان

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── یکی بود و یکی نِبود… در خانه یک کاناپه بود! گلدونی چون پیمانه بود یک گل در آن مهمانه بود! برگان گل دستانه بود خاک ریشه را کاشانه بود… اندام همچون ساقه اش جانانه بود جانانه بود زوجی در آن آستانه بود! مردی که مرد خانه بود همسر زنی بود دلربا… خندیدنش مستانه بود کاناپه بود مهد سخن گل آرزوی کر شدن! نالانه بود نالانه بود نالانه بود نالانه بود… زن واسه مرد دلبر شدن مرد واسه زن مردتر شدن گل بی صدا پر پر شدن حرفاشونو از بر شدن… صبح وقتی باز شد پنجره! پیدا شد خورشید یکذره افتاده بود پرّندگان بر پشت بام و آسِمان… باد آمد و گلدان شکست! مهر نسیم در دل نشست گل رفت و ابر گلخانه کرد… باران نمود و دانه کرد یک گل دوباره سبز شد! پر از صدای نبض شد آن گوشه ها یک خانه بود درّش دو تا پیمانه بود یک دانه از پیمانه ها… از پنجره بیرانه ها! بادی بیامد باز برفت نبض و صدای گل گرَفت خاکی طَرافِ ریشه رفت… گل در بَرِ پیمانه رفت گلدان شد و در خانه شد پس هر چه بود رازانه شد! ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───