آهنگ florén flo beats legacy

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── Every step I took was heavy, every night was cold But I carved my name in stone like a story never told Legacy, that’s the fire in my soul I came from the shadows where the broken hearts sleep Now I’m runnin’ through the city with a promise I keep Built my throne from the struggle, from the cuts that ran deep Now my legacy is the storm that the weak can’t reach My legacy Written in the blood, in the pain, in the streets In the nights I was drowning but refused to retreat Yeah my legacy I made it with no crown and no one at my feet But I fought till I stood where the giants compete This legacy A fire that they can’t put out A name they whisper when they’re filled with doubt My legacy, I built it from the ground, from the rage From the drought, now the whole damn world gonna hear me shout Started at the bottom where the lights don’t glow Where the dreams fade fast and the nights move slow Had a hundred damn reasons just to let it all go But I turned every loss to a blade I could throw Hustle in my blood, pressure on my chest But I rise every time like I’m born from the stress Didn’t follow any path, I created my steps Now I’m legendary breathin’, not a man, but a test Enemies behind me, destiny ahead Every scar that I carry is a book that I read هر قدمی که برداشتم سنگین بود، هر شب سرد ولی اسمم رو مثل یه داستان ناگفته روی سنگ حک کردم میراث، همون آتش تو روحمه از سایه‌ها اومدم، جایی که قلب‌های شکسته می‌خوابن حالا دارم تو شهر می‌دوم با قولی که نگه می‌دارم تخت سلطنت‌مو از تقلا ساختم، از زخم‌هایی که عمیق بودن حالا میراثم طوفانیه که ضعیف‌ها نمی‌تونن بهش برسن میراث من نوشته‌شده با خون، با درد، تو خیابونا تو شب‌هایی که داشتم غرق می‌شدم ولی عقب‌نشینی نکردم آره، میراث من بدون تاج و بدون کسی پای پام ساختمش ولی جنگیدم تا جایی وایسادم که غولا رقابت می‌کنن این میراث آتشی که نمی‌تونن خاموشش کنن اسمی که وقتی پر از شک هستن، نجواش می‌کنن میراث من، از زمین ساختمش، از خشم از خشکسالی، حالا کل دنیا فریادمو می‌شنوه از ته شروع کردم، جایی که چراغ‌ها روشن نمی‌شن جایی که رؤیاها سریع محو می‌شن و شب‌ها آروم می‌گذرن صد تا دلیل لعنتی داشتم که همه‌چیزو ول کنم ولی هر باخت رو تبدیل به تیغی کردم که بتونم پرتاب کنم تقلا تو خونمه، فشار رو سینه‌م ولی هر بار مثل کسی که از استرس به دنیا اومده بلند می‌شم هیچ مسیری رو دنبال نکردم، خودم قدم‌هامو ساختم حالا نفس افسانه‌ای می‌کشم، نه یه آدم، یه آزمون دشمنا پشت سرم، سرنوشت جلوم هر زخمی که با خودم دارم یه کتابه که می‌خونمش ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───