آهنگ امیر محمد نوروزی برگ سبز

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── دایره ی عشق ما شعاعش بی نهایت؛ بگو چی شد که یک آن تنهایی شد یه عادت؟ ایمان من به چشمات حرص منو زیاد کرد؛ این طمع زیادی تو چشمه ها فساد کرد منو تو بعد چند سال سیاهی نگاه ها؛ تونسته بودیم بشیم ستایش صدا ها اما نمیدونم این تقدیره یا کار ما؛ بعده همه رونقا کساده بازار ما اون همه سودو دادی خریدی باش غرورو… تکبر زیادی خوبیو کرد تو گورو! بیا نگاه کنیم باز به آسمون بسته؛ شاید که پشت درهاش فرشته ای نشسته! که حرفامونو روی یه برگ سبز نوشته… یه برگ سبز که ریشش یه جا مثل بهشته بگه شاید از دردا اون برگ سبز به ابرا؛ شاید بازم ببارن به دل مثل صحرا ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───