آهنگ ای که قدمات رنگ خنده هات سینا بهداد

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── ای که قدمات رنگ خنده هات مژده ی فصل گرماست وقتی که از راه میرسی؛ آخر عمر سرماست… دلمون شاده؛ خونمون آباده… نامه ی عطر گل روح توی دست باده میگم که این عطر توئه؛ یا اشتباه گرفتم؟! نکنه ندونی که واست، دوباره جا گرفتم؟! ابرِ چشات بارونیه؛ اما داری میخندی… گل میریزی و گل میپاشی و در رو غما میبندی گل بریز های های رو قد کوه های های رو قلب صحرا دست بکش های های رو زلف دشت؛ های های رو دوشِ دریا بعد هزار سال، هنوزم وقتی میای جوونی ما هرچی هم عوض بشیم؛ تو هر دفعه همونی… بازم پادرمیونی کن؛ آشتی بده دلا رو وقتشه از راه برسی؛ نگاه کن آدما رو گل بریز های های رو قد کوه؛ های های رو قلب صحرا دست بکش های های رو زلف دشت؛ های های رو دوشِ دریا ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───