Simin Bare Khoshgel

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── شب بود بیابان بود زمستان بود… یارم در آغوشم هراسان بود! از سردی افسرده و بی جان بود… در فکر من سیمین بر خوشگل از جسم و جان خود بودم غافل… میکوشیدم بهرش از جان و دل میبردمش با خود سوی منزل! گیسویش از باد و باران گشته آشفته! بر سر هر تار مویش یک پری خفته! زیر پاهایش هزاران دل شکفته… طی شد راه دشوار… آخر بر من و یار بوسه گرمی به او دادم بردم همه رنج و غم از یادم… ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───