Ensanam Arezoost

───┤ ♩♬♫♪♭ ├─── بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست؛ بگشای لب که قند فراوانم آرزوست! ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر… کان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست… گفتی بناز بیش مرنجان مرا برو! آن گفتنت که بیش مرنجانم؛ آرزوست! آن دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست؛ آن ناز و باز تندی دربانم آرزوست… زین همرهان سست عناصر دلم گرفت؛ شیر خدا و رستم دستانم آرزوست زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول! آن های و هوی و نعره ی مستانم آرزوست… والله که شهر بی تو مرا حبس میشود؛ آوارگی کوه و بیابانم آرزوست یک دست جام باده و یک دست زلف یار؛ رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست! دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر؛ کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست گفتند یافت می نشود گشته ایم ما؛ گفت آن چه یافت می نشود، آنم آرزوست! ───┤ ♩♬♫♪♭ ├───